سوگند 

 به گناه ناکرده  

سوگند 

به سیب نخورده  

سوگند  

به شبی که در آنیم   

چیزی 

 بیش از شب 

 شهر را  

تاریک کرده است...

تازیانه  می زنند 

تازیانه های زرد  

در فرار 

 به ثانیه های دنج  می رسی  

خوب که فکر می کنی  

شاید  

نکبت وبردگی  

برای نان

آرزوی توست!

ایوب می شوم  

گاه  

بارش ظلمت  

گاه  

قحطی انسانیت  

گاه  

ریزش حرمت 

...

وارونه  می شود 

باورهایت  

در سردابه ای که  

پوچی  

سوار بر ارابه زور گویی  

به پیش می تازد 

وتو تنها 

به  هیچ  بودنت

خیره می  مانی

سر گران دارد  

بی محابا  

کوبه می کوبد   

به در 

ایستاده است

بر درگاه عمرت   

بار باید یست  

باید رفت  

باید رفت...

جان می دهم  

زیر چکمه های آهنی خشم ونفرت  

 سینه ام سنگین است  

ساعت ها  را می بلعم 

 در هجمه وحشی لحظه ها 

هان  

ای مرد صلیب به دوش  

در عروجت به آسمان 

 محمد را بگو  

در کوچه های تاریک زمین  

بازهم  

دینت را بر سر نیز ه ها کرده اند